Mama met haast
over moeder zijn in een wereld die nooit stilstaat
Ik dacht dus echt dat ik gemaakt was om moeder te worden.
En dat ben ik ook. Ik ben een fantastische moeder. Het bewijs roept iedere ochtend ‘mama’ als hij wakker wordt.
Maar waarom kan iets wat zo natuurlijk voelt, tegelijkertijd zo zwaar zijn?
Het moederschap is soms net wonen in een studentenhuis.
De muziek staat altijd te hard.
Overal ligt zooi.
Niemand vervangt ooit de wc-rol.
Je eten verdwijnt uit de koelkast zonder dat iemand iets vraagt.
Je durft je vriendinnen eigenlijk niet uit te nodigen in die bende en als je het toch doet, zit je huisgenoot er de hele tijd ongemakkelijk bij.
En je kunt hem niet eens kwalijk nemen dat hij zo’n waardeloze huisgenoot is.
Hij is zo schattig en kan zijn eigen billen nog niet afvegen.
En dat is het gekke aan moeder zijn.
Je kunt ontzettend genieten van iets wat je tegelijkertijd doodvermoeiend vindt.
Ben jij ook een Mama met Haast?
Je wil van alles ondernemen, maar denkt vooral aan de was die nog op je ligt te wachten.
Je wilt even écht samen zijn met je kind. Dus jullie kruipen gezellig op de bank met een boek. Scheurt hij een bladzijde eruit.
Hij ligt eindelijk in bed. Dus uiteraard pak je je telefoon om foto’s van hem te bekijken omdat je hem mist.
Misschien ben je geen slechte mama.
Waarschijnlijk ben je gewoon een Mama met Haast.
Als je jezelf hierboven iets te vaak herkende:
Welkom, mede-Mama met Haast.
Fijn dat je er bent.
Ik schrijf over mijn moederschap en blijkbaar halen andere moeders daar iets te vaak herkenning uit. Gelukkig maar, want anders zat ik hier in mijn eentje mijn vuile was buiten te hangen.
Naast moeder ben ik pedagogisch professional en werk ik dagelijks met peuters van 2 tot 4 jaar. Ik praat met ouders, geef advies en weet vaak best goed uit te leggen waarom een kind doet wat het doet.
Dat advies vervolgens thuis op mezelf toepassen? Een hele andere drempel.
Dus hier probeer ik beide te doen. Eerlijk vertellen wat het moederschap met ons doet én begrijpen wat er ondertussen bij onze kinderen gebeurt. Soms levert dat herkenning op. Soms een verklaring. Soms iets waarvan je denkt: oh joh, dat ga ik eens proberen.
En soms vooral: Kut hè, meid.